12 maart 2026

Vandaag zou jij 28 jaar geworden zijn. Al vanaf je geboorte hielden wij in schriftjes bijzondere gebeurtenissen of uitspraken van je bij. Ook tijdens jouw ziekteperiode. Hieronder deel ik een paar mooie uitspraken en/of gebeurtenissen over en met jou:

•       Mathijs was altijd een lief en gemakkelijk mannetje. We zeiden wel eens tegen elkaar: “die wordt later vast dominee”. Mathijs was een keer een speeltje kwijt. Even later zagen wij hem voor zijn speelgoedkast een gebedje doen waarin hij vroeg het speeltje terug te vinden 😊. Ook kon Mathijs heel mooi christelijke liedjes zingen. Alleen duurden ze wel wat lang, want hij zong ze vaak op hele noten 😉🎼 .
•       “Soms ben ik een pechvogel en soms een geluksvogel”. Dit laatste vond hij, omdat hij tijdens zijn ziek zijn, tot ‘s avonds laat naar voetbalwedstrijden mocht kijken. 
•       Spelend in de tuin rende Mathijs ineens ons huis binnen en riep “het is een wonder!, er groeien aardbeien aan mijn plant”. De eerste oogst! 🍓
•       “Mama, waarom schieten mensen elkaar soms dood?” Ik probeerde dan uitleg te geven. Mathijs snapte niet dat dit kon gebeuren. 
•       Bij de Albert Heijn stond altijd een dakloze de daklozenkrant te verkopen. Mathijs vroeg mij waarom de man daar steeds weer stond. Toen ik dit had uitgelegd vatte Mathijs het plan op om geld in te zamelen voor deze dakloze. Zelf gaf hij hem spontaan 50 cent uit zijn geld(spaar)kluis.
•       Mathijs gebruikte vaak briefjes als hij iets niet moest vergeten. Bijvoorbeeld als hij moest onthouden om de volgende dag sportkleding mee te nemen naar de gymles op school. Dit briefje stopt hij dan in het voorvakje van zijn rugzak. s’ Ochtends, voordat hij naar school ging, checkte hij het briefje nog even. Ook wanneer er de komende dagen iets leuks op tv zou komen, schreef hij dat op. Van wie zou hij dat toch hebben gehad? 

•       Met papa besprak je hoe hij vroeger ruzies oploste.

•       April 2008: “Mama, ik vind dat je altijd zo rustig blijft, zelfs nu papa en ik allebei ziek zijn”. 

•       “Mam, ik snap niet dat voetballers die veel verdienen niet wat geld afstaan aan die zwerver bij de AH.”

•       Maart 2008, als we gewinkeld en gebak hebben gegeten in het centrum, haken jij en Fredrieke allebei met een arm aan één kant van mij in. Waarop Mathijs zegt “Mam, wij zijn jouw bodyguards.” ❤️

•       Begin mei 2008 kreeg ik van Mathijs zijn laatste moederdagcadeautje, een prachtige, witte lantaarn. Toen hij mij deze gaf zei hij: “Mama, ik hoop dat je nog heel lang moeder mag zijn”. Voor jou is deze wens/droom helaas niet uitgekomen. Ik had natuurlijk niets liever gewild dan dat! 

•       Als je ergens mee zat zei je altijd “je moet het van je schouders laten glijden”. 

•       Het regende hard die dag toen er vier hoveniers buiten aan het werk waren. Jij ziet de vier mannen vanuit het keukenraam en roept naar mij ”Mam, ze worden helemaal nat, zullen we ze even binnen vragen voor een kopje thee?” 

 

Mijn mem/moeder, de beppe van Mathijs en Fredrieke, heeft in haar leven veel meegemaakt. Waaronder veel verliessituaties. Ze zei een keer tegen mij: “Lies, verlies is eerst een grote wond. Maar langzaam heelt deze en ontstaat er een litteken. Maar soms gebeurt er iets waardoor dat litteken weer even wordt opengehaald.”  Vandaag is zo’n dag. Jouw geboortedag. 

 

Liefs mama.

18 mei 2025

Vandaag gaan mijn gedachten terug naar mei 2008. Sommige details vervagen met de tijd, maar de laatste dagen van jouw leven staan in mijn geheugen gegrift. Het familieweekend, het verblijf vanaf zaterdagmiddag in het ziekenhuis in Nijmegen, en de rit op zondag met de ambulance van Nijmegen naar het AMC in Amsterdam, waar jij in mijn armen, in het bijzijn van papa, bent gestorven.

Als ik aan dat weekend terugdenk, zie ik de klaprozen die in de berm bloeiden. Ondanks je ziekte had je oog voor hun schoonheid. Dit jaar heeft papa een prachtige pot met klaprozen bij de voordeur gezet. Op jouw grafje, waar ik vrijdag was, bloeien spontaan gele bloemen die op klaprozen lijken. Hoe bijzonder is dat. Op de foto zijn ze te zien, bij de glasplaat.

Je hebt zoveel chemobehandelingen ondergaan en je deed dat altijd met zoveel moed. Je was geen klager maar een drager. Ik koester onze mooie gesprekken in de auto van en naar het AMC. Zodra we weer thuis waren, pakte je meestal meteen je stepje en ging naar Sjoerd, je vriend die in de straat achter ons woonde. Even weg van je ouders, die je in het ziekenhuis al dag en nacht om je heen had. Met Sjoerd haalde je echte kwajongensstreken uit, zoals pijltjes schieten. Jullie zaten dan achter struikjes en schoten papieren pijltjes af op de auto's die voorbijreden. En natuurlijk snel wegrennen als er een boze reactie kwam.

Je was een jongen met humor, levenslust en een vrolijke geest. Wat mis ik jou... "Elke dag nog meer..."

12 maart 2025

Al meteen vanochtend ontving ik op mijn mobiel een berichtje van Justin, een vriendje van Mathijs: “Tijd gaat hard hè? 27 jaar alweer. Ik denk aan jullie”. Ook al is het 17 jaar geleden dat Justus aanwezig was bij het laatste verjaardagsfeestje van Mathijs, nog steeds wordt er ook door hem aan Mathijs (en ons) gedacht op zo’n speciale dag. Dat geldt ook voor een klasgenootje (Demi) die vanochtend al een bericht op Facebook postte: “12 maart, maak er een feestje van daarboven ✨”. 

Feestjes, daar hield Mathijs echt van. Vooral van de gezelligheid en het lekker eten.

Mathijs had als 27-jarige inmiddels in een heel andere leeftijdsfase gezeten. Waarschijnlijk zou hij een opleiding hebben afgerond en aan z’n eerste of tweede baan bezig zijn, mogelijk een relatie hebben, op zichzelf zijn gaan wonen, etc. Veel van zijn (achter)neven, en zijn zus, zitten in zo’n fase. Ik kan daar intens van genieten, maar soms doet het ook even pijn, omdat je dit ook zo graag met Mathijs had meegemaakt. 

Ik weet nog een wens/gedachte van mijzelf, toen Mathijs nog niet zo lang de diagnose kanker had. Ik hoopte zo, dat hij in ieder geval de leeftijd zou bereiken waarbij we samen nog eens een mooi pak voor hem zouden gaan kopen voor een speciale gebeurtenis... Die wens is helaas niet in vervulling gegaan. 

Vandaag zijn we naar Drachten gereden om o.a. een bakje met viooltjes op zijn grafje te zetten. Iemand attendeerde mij erop, dat in het viooltje een “engeltje” te zien is. En ja, als je goed kijkt zie je het. Een engeltje voor onze engel…

Lieve Mathijs, hierbij nog een liedje voor jou…. 

https://youtu.be/0n67dSG35L4?si=C9R4LGLnhXejDAda

18 mei 2024 Amsterdam

Dit jaar gaan we een een keer niet naar Mathijs zijn grafje, maar zijn we in Amsterdam. We zijn hier al een aantal dagen en passen op een hond en huis aan de Prinsengracht. Ook hier in Amsterdam liggen herinneringen aan Mathijs. Niek werkte toentertijd bij de gemeente Amsterdam. Daar zijn Mathijs en Fredrieke een keer op bezoek geweest, zodat ze wisten waar hun papa werkte. En Mathijs wilde wel eens weten of papa als ambtenaar de hele dag “koffiedronk”. Mathijs heeft later nog een doosje geschilderd voor Niek waarop hij de tekst “ambtenarenkoffie” had geverfd. 

Andere mooie herinneringen zijn o.a. een bezoek aan het Tropenmuseum, een theatervoorstelling (de dag erna kregen we slecht nieuws m.b.t. de eerste keer dat hij een recidief had) en een bezoek aan Artis. Maar natuurlijk hebben we ook minder mooie herinneringen aan Amsterdam. Het is ook de plek van het AMC/Emma Kinderziekenhuis waar we bijna vier jaar lang vele uren met Mathijs hebben doorgebracht. 

Zestien jaar geleden waren we op het moment dat ik dit stukje schrijf (10.30 uur) in het Radboudziekenhuis in Nijmegen. Tijdens het familieweekend in Stevensbeek kreeg Mathijs een zware epileptische toeval en werd hij met een ambulance naar het ziekenhuis in Nijmegen gebracht. Fredrieke was die dag op stap met familie, zij gingen naar de Efteling. Op de zondagochtend van dat weekend in 2008 kreeg Mathijs te horen dat hij terug naar het AMC zou worden vervoerd. Dat wilde hij graag, een ‘vertrouwde omgeving’. Mathijs stak zijn duimpje omhoog. Na een rit met de ambulance en na aankomst in het Emma Kinderziekenhuis is hij daar om 16.37 uur overleden. 

In de laatste dagen van zijn leven gebruikte Mathijs vaak zijn duimpje om te communiceren, te moe om te praten. Duimpje ophoog was het teken dat het goed was. Zijn duimafdrukje hebben we laten kopiëren in een sieraad voor mij: een hangertje aan een ketting. Dit sieraad is mij zeer dierbaar en op een dag als deze draag ik dat hangertje uiteraard. 

12 maart 2024

Terwijl ik dit stukje typ kijk ik vanuit ons vakantiehuisje, gelegen aan de afgedamde Maas, uit op het water. Inmiddels schijnt het zonnetje lekker naar binnen en denk ik even terug aan onze fijne zeilbootvakanties met elkaar.

We hebben toen jij leefde veel gevaren met de Vrijheid, een stalen zeilboot van bijna tien meter. Op een gegeven moment kregen we er een klein bijbootje bij, die doopten we de Blijheid. Je hebt erin leren roeien en vond het ook geweldig om samen met papa het bootje als motorbootje te gebruiken. Het buitenboordmotertje draaide dan op volle toeren. Hoe hoger de golven waren, die gemaakt werden als jij even mocht sturen, hoe mooier jij dat vond. Je was zuinig op het bootje en poetste het regelmatig zorgvuldig.

Ik herinner me ook nog een moment op het eilandje de Archipel in de Grevelingen. Daar was het altijd feest, veel kinderen om mee te spelen, krabbetjes vangen vanaf de steiger en in de avond soms een kampvuurtje maken of spelen met de andere kinderen. Op een avond wilde je dat wij met jou mee liepen. Je pakte papa en mama bij de hand en nam ons mee naar een punt van het eiland waar je de ondergaande zon kon zien. Mooi dat je dat als 6-jarige zo bijzonder vond.

Als klein mannetje ging je ook meestal jaarlijks een paar dagen met opa en oma mee op de zeilboot. Genieten en samen met opa, als er een voetbalwedstrijd op tv was, even in een restaurantje bij de haven de voetbalwedstrijd bekijken. En natuurlijk veel te laat in bed :-)  . 

(rechts een door Fredrieke gemaakte foto tijdens haar wintersportvakantie afgelopen december: "Mathijs is er ook bij :-)  )

Dit jaar hebben jouw papa en mama een abonnement genomen bij Zeilen zonder zorgen. Met zo'n abonnement kan je op verschillende plekken in Nederland een dag een zeilboot huren (op de Randmeren, de meren in Friesland en het water in Zeeland, etc). Ik denk dat we op veel plekken zullen komen waar mooie zeilherinneringen liggen van ons als gezin, toen we nog met zijn vieren waren.

Vandaag zou je 26 jaar geworden zijn. Het blijft een bijzondere dag, een dag waarop je extra gemist wordt.

En om in de termen van het zeilen te blijven en waarbij jij met jouw levenslust ondanks jouw ziekte een voorbeeld bent geweest: “De wind van gisteren helpt je niet vooruit, de wind van morgen blijft misschien uit, dus je moet zeilen op de wind van vandaag.”

En dat doen we ook nu we in het vakantiehuisje zitten, genieten van het moment en hopen we dat ook straks met een zeilboot op de Nederlandse wateren te doen.

18 mei 2023

Het jaarlijkse familieweekend van de familie Krouwel hebben we net achter de rug. 15 jaar terug was dit het weekend waarin jij overleden bent. Je was toen al heel, heel ziek en we twijfelden of we wel moesten gaan. Maar voor jou was dat geen vraag: natuurlijk gingen we naar het familieweekend! Je hechtte veel waarde aan het contact met jouw familie: opa, oma, beppe, ooms, tantes en neven en nichtje. 

Met neef Sybren had je een hele hechte band, hij was vijf jaar ouder dan jij en was jouw grote voorbeeld. Wat een feest was het altijd als jullie bij elkaar waren. Juni 1999 ging je voor het eerst logeren bij jouw neef en oom Lieuwe en tante Jenny. Van mijn zus kreeg ik daarna onderstaand logeerverslag:

De Try-out (1999), zondag, 27 juni

De rit naar huis verloopt heel plezierig met twee blije, lachende boys achterin. Knuffie vliegt heen en weer in de auto. Zodra we thuis zijn krijgt Mathijs z'n warme hap. Nu, die krijgt geen kans om koud te worden. Als een vogeltje gaat het bekje steeds open en dicht en het smaakt hem heerlijk. Bij gebrek aan een tafelstoel, wordt de buggy daarvoor gebruikt. Mathijs mag nog even acclimatiseren en rond acht uur gaat hij in 't ledikantje met het nodige ritueel. Zo te zien bevalt het hem er uitstekend, want hij gaat onder zeil en blijft onder zeil tot de volgende ochtend als Sybren ons om kwart over zeven komt vertellen dat Mathijs wakker is. Hij ligt lekker in z'n bedje te keuvelen.

Maandag 28 juni 

Mathijs wordt uit het ledikantje gehesen en verhuisd samen met Sybren en tante Jenny in net grote logeerbed. Mij kijkt hij met grote ogen onderzoekend aan: wie is dit voor een tante? Maar Sybren weet hem al weer gauw aan het lachen te krijgen. Ik kleed me aan, daarna Mathijs, daarna Sybren en dan gaan we naar beneden voor het ontbijt en de pap. Ook dat vliegt erin, tijd om Sybren naar school te brengen. Zijn neefje heeft veel bekijks, ze lijken ook nog op elkaar, vooral omdat ik Mathijs ook zo heb gekapt: scheiding en opzij. Een echt heertje. Hij mag ook even de klas in om Sybren dag te zeggen. Daarna gaan we lopend naar de Spar. Mathijs Ioopt goed en snel mee. In het winkelwagentje zit hij weer hele verhalen af te steken. Daarna naar de zaak en de Frieslandbank in de buggy om geld weg te brengen en retour naar de zaak om het wisselgeld te brengen. Jullie zoon vindt alles best en mooi. Dan gaan we nog even een kledingzaakje in. Ik parkeer Mathijs voor een grote spiegel en hij vindt het best. Daarna hebben we nog wat tijd over en lopen we naar de flat van beppe. Die staat boven al op de uitkijk. Mathijs ziet meteen bekend terrein. Vooral de telefoon weet hij te vinden. Mathijs krijgt een lekker koekje en is in opperbeste stemming en aan de ronde tafel heeft hij hele verhalen. Dan is het tijd om Sybren weer op te halen. De twee zien elkaar en zijn weer onafscheidelijk. Thuis is het tijd voor een boterham. Sybren voert hem en de boterham met honing gaat er bijna helemaal in. Daarna gaat Mathijs naar bed, valt meteen in slaap tot 10 voor 3, mooi op tijd om Sybren mee op te halen. De twee spelen nog even totdat Sybren naar judo moet. Ik ga met Mathijs in de buggy even naar buiten. Af en toe loopt Mathijs zelf een stukje, maar het waait zo hard, dat hij bijna niet tegen de wind in komt. Het is meer stilstaan dan vooruitkomen. Dan maar weer in de buggy. Dat vindt hij kennelijk heerlijk want er wordt een lied ingezet. Als Sybren weer thuis komt spelen ze nog even. Vooral het teletubbieboekje lokt enthousiaste kreten uit. Tijdens het kijken van Sesamstraat krijgt Mathijs zijn rijst, worteltjes en groenteburger. Ook dat gaat er best in. Om 7 uur gaat hij in zijn ledikantje en slaapt hij lekker in.

Dinsdag 29 juni:

Nu kan er meteen een lachje af als ik aan zijn bed verschijn en samen brengen we Sybren naar school. We gaan door naar sportwinkel de Boer, waar hij lekker vrij mag rondlopen. Hij krijgt even een bal te spelen van mij en loopt weer vrolijk door de winkel. Als we weer thuis zijn loopt Mathijs vrolijk rond door het huis en wijst naar het computerspel van Sybren, dat zulke leuke geluiden maakt: “die, die, …..”. Ook het cadeau met de herrie makende knopjes valt goed in de smaak. Daarna wordt Mathijs even in zijn buggy voor een filmpje op de tv geplaatst, zodat ik even onbezorgd iets kan doen. Dan is het al weer tijd om Sybren te halen. Onderweg naar school valt Mathijs bijna in slaap: ho-ho, wakker blijven, je moet je neefje halen en nog eten. Als we bij school zijn loopt hij weer als een kievit op het plein. Thuis wordt er nog even gespeeld. Dan na het eten in bed, totdat je tante je wakker maakt om je naar je lieve pap en mam te brengen in Eernewoude.

Je was een lieve, vrolijke logé. Je komt maar gauw weer eens een nachtje logeren. Sybren zal je missen.

Mathijs 25 jaar

Lieve Mathijs,

De grote vraag voor mij blijft altijd: hoe had jij op deze leeftijd in het leven gestaan? Qua werk, qua wonen, qua vrienden, misschien een vriend(in), etc..?

Als klein jongetje wilde je heel graag, net als de droom van veel andere jongens, profvoetballer worden. Tijdens jouw ziekte bleef je voetballen en merkte je dat dat steeds slechter ging doordat de chemo’s een behoorlijke aanslag op jouw conditie deden. Je bedacht toen dat voetbalreporter ook wel een mooi beroep zou kunnen zijn. Je dacht altijd in mogelijkheden.

Jouw neefje Siem (inmiddels 20 jaar) studeert journalistiek en is als sportverslaggever werkzaam geweest bij de Veenendaalse krant. Hij realiseert waar jij van droomde. Hij zit nu voor zijn stage als journalist in Oeganda, ik had dat ook wel bij jou vinden passen. Jouw neef Bram is inmiddels al volop aan het werk in het bedrijf van zijn vader, en woont al weer een aantal jaren op zichzelf. Jouw neef Sybren woont samen met zijn vriendin in een dorp in Drenthe en werkt in Groningen. Met jouw neven en nichtje heb ik een fijne band, daar ben ik blij mee. Maar soms is het ook confronterend.

En jouw zusje is druk met de studie psychologie, heeft een vriend en is ook al volop aan het werk, zowel bij de Kinderkliniek in Almere als bij het Prinses Máximacentrum in Utrecht. Als ik haar en jouw neven zie en spreek gaat die grote vraag regelmatig door mij heen… Ik kan er alleen maar naar gissen.

Als dit stukje op het weblog wordt geplaatst verblijven papa en mama in Wenen.
Op 21 juni waren we 25 jaar getrouwd. Het zijn van die speciale momenten, waarbij de vanzelfsprekendheid om het te vieren, doordat je als gezin niet meer compleet bent, niet vanzelfsprekend is. Toch hebben we het gevierd. En hoe. Jouw zusje had een prachtige verrassingsdag voor ons georganiseerd: een boottocht met een grote sloep door de grachten van Amsterdam en daarna gezellig dineren bij een leuk restaurant met al onze dierbare vrienden, familie en buren. Het was fantastisch en natuurlijk werd jouw naam ook regelmatig genoemd tijdens die speciale dag. Van het geld dat we hebben gekregen, hebben we een reisje naar Wenen geboekt. Een prachtige stad.

Toen ik dit stukje aan het schrijven was dacht ik: welke landen heeft Mathijs ook al weer gezien, behalve Nederland? Het eerste tripje was naar Engeland, naar vrienden evenals het tweede tripje naar diezelfde vrienden een paar jaar later in Zweden. Op de terugweg zijn we nog een midweek in een vakantiehuisje in Denemarken geweest, waar we Legoland nog bezocht hebben. En ik herinner me nog de grote ronde plakken knäckebröd, zo groot dat Fredrieke deze wel als dienblad wilde gebruiken en jij als schild… wat een leuke vakantie was dat. Tot slot zijn we voorjaar 2007 nog in Gran Canaria geweest. Jij was toen net klaar met de behandeling met de stamceltransplantatie. We verbleven er in een mooi appartement met een zwembad. Toen jij en Fredrieke een souveniertje mochten uitzoeken (jij koos een houten kikkertje, Fredrieke een djembe) vond jij dat ik ook iets uit moest kiezen. De handdoekjes die ik toen gekocht heb heb ik nog steeds ❤️.

Wat kijk ik terug op mooie vakantiemomenten die we als gezin hebben beleefd, ook in Nederland: op camping de Poppe in Markelo, zeilen met de Vrijheid ( jouw favoriete vakanties waren dat), gehuurde vakantiehuisjes, kamperen met de tent op het Erkemederstrandstrand, het chalet op Texel, etc.

Het lied Vandaag van Rob de Nijs vind ik een prachtig lied, en dan vooral de laatste zin: ik zal twee levens leven met jou in mij…